....οι σχολές οδηγών, φροντίζουν να πάρεις το .......δίπλωμα. Αυτό ενδιαφέρει τους πελάτες, αυτό .......παρέχουν, κάποιες φορές έναντι κάποιου αντιτίμου. Και δεν το λέω για να θίξω κάποιους, Εχω πολλά παραδείγματα. Με το βασικότερο, .........εμένα.
Η κα μου, δεν ήξερε να οδηγεί. Ουδεμία επαφή με το αντικείμενο. Ουτε τα αυτοκίνητα ξεχώριζε. Από Φίατ μέχρι Ρολς Ρόϊς, όλα ίδια της φαινόντουσαν.
Με τον ερχομό των παιδιών, και τις απαιτήσεις, απαιτείτο να μάθει να οδηγεί. Πήγε στην σχολή, έκανε μαθήματα, έδωσε μία, δύο, τρείς, αλλά, την έκοβαν, είτε στο παρκάρισμα, είτε στην ..........γωνίτσα. Η ηλιθιότητα του Ελληνικού κράτους στο θέμα, δεν έχει αντίπαλο. Αν παρκάρεις σωστά, ( με σημάδια ), ή κάνεις γωνίτσα ( με Toyota Yaris ), κρίνεσαι ικανός / ή να οδηγήσεις, πχ αυτοκίνητο 150-200-250 ίππων, σε εθνική, στην Αττική ( δεκαδες παραβάσεις ), ή να ανεβεις τις στροφές του Νυμφαίου με χιόνι.
Λέω στον ....δάσκαλο. "Πόσα ?", "300 Ε ", ( σε δραχμές τότε ), "πάρτα". Και πήρε το πολυποθητο "δίπλωμα".
Και πλέον, διπλωματούχος, ασφαλισμένη, είχε το δικαίωμα να οδηγεί επί δημοσίας οδού. Σωτήριον έτος 1995.
Κάποτε, που μαθαινα την αδελφή μου, 1974, μας σταματησαν για ελεγχο και μας έκοψαν κλήση γιατί οδηγουσε χωρίς δίπλωμα. Πήγα στον διοικητή του τοπικου τμηματος, του εξήγησα, έγραψε "προσεκόμισε άδεια οδήγησης" έγραψε τον δικο μου αριθμό, και γλυτώσαμε την τότε "τιμωρία" που σου επέβαλε ποινη αποκλεισμού απόκτησης άδειας οδήγησης αν είχες συλληφθεί να οδηγείς χωρίς. Να το σχολιάσω ?
Οπότε, με αυτήν την εμπειρία, είμασταν πλέον νομιμοι. Και κάθε απόγευμα, την έπαιρνα και πηγαίναμε για μαθημα. Αναστέναξε ο Υμηττός. Εκκινησεις ανηφόρας σε χαλικι χωρίς σπινάρισμα, ( ...μύριζε ο δίσκος ) φρενάρισμα χωρίς ολισθηση στην κατηφόρα, , ( δεν είχαμε ABS ), αλλαγές πορείας σε ολισθηρό, βουνίσιος δρόμος Παπάγου - Δημόκριτο, κεραίες και πίσω, όλα τα στενά της περιοχής, start - STOP, μέχρι που έκρινα ότι ήταν σε θέση να οδηγήσει ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ, με τα παιδιά μέσα. Πήρε 3 τόσους μήνες, αλλά πλέον ήξερα ότι μπορούσε να χειριστεί τις βασικές ημερήσιες απαιτήσεις. Μπορεί να το κάνει αυτό μια "σχολή οδηγών" ? Και αν ναί, με τι κοστος ?
Με τα χρόνια, και με υποχρεωτική οδήγηση με εμένα δίπλα της σε όλο και σε πιο δύσκολες συνθήκες, εθνική, Καλάβρυτα, Αράχωβα, Πήλιο, κλπ. απέκτησε και την σχετική εμπειρία, με συνεχείς παραινέσεις ¨αυτό έτσι γιατί........", και έως σήμερα δεν είχαμε ποτέ περιστατικό. Αγάπησε την οδήγηση ? ΟΧΙ. Προτιμά να την πηγαίνουν. Αλλά, όταν οδηγεί, είναι ασφαλής. Τελεία. Αν και υποχρεώθηκε αρκετές φορές να ταξιδέψει μονη, και για Πάτρα, ( με τον παλιό δρόμο ) και για Αγρίνιο, και με βροχή και βράδυ, αλλά, αν της έδινες επιλογή, θα το απέφευγε. Και θα πήγαινε με το ΚΤΕΛ. Και έχει αλλάξει σαν οδηγός και 7 αυτοκίνητα έως τώρα. Αλλά, δεν είναι η .........αγάπη της. Υποχρεωτικά το κανει. Και εκεί είναι η ουσιαστικη διαφορά. Η αγάπη για το αντικείμενο.
Εγώ, με πάνω από 1.200.000 χιλιόμετρα, σε Ευρώπη,, Αγγλία, Αμερικη, Καναδά, με όλες τις συνθήκες, ομίχλες, χιόνια, πάγους, κλπ, με μπαγκαζιέρα ή βάρκα ( ρυμουλκούμενο ) διανυθέντα με πάνω από 19 ιδιόκτητα αυτοκίνητα, ( συν μοτοσυκλέτες, ποδήλατο ), πιστεύω απόλυτα ότι όσο προσεκτικός και αν είσαι, το να εμπλακείς σε ατύχημα ή όχι, είναι και θέμα τύχης. Κινείσαι κανονικά, και πέφτει ό άλλος επάνω σου. Μου έχει τύχει 3 φορές. Αλλά, αν είσαι προσεκτικός, και μεσα στα ΛΟΓΙΚΑ πλαίσια ταχύτητας βάσει συνθηκών, αποφεύγεις έκθεση σε επιπλέον κινδυνο.
Και για να οδηγείς σωστά, δεν είναι απαραίτητο να έχεις τεχνικές γνώσεις. Βοηθάει μεν, αλλά δεν είναι απαραίτητη προϋποθεση.
Αυτό που είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ, είναι να αντιλαμβάνεται κανείς τις εκάστοτε συνθήκες, και να προσαρμόζει την οδήγησή του ανάλογα.
Και πολλές φορές ξεπερνάω τα ( ηλίθια ) όρια ταχύτητας, αλλά, αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, μπορεί και να κινούμαι πολύ πιο κάτω.
Και δεν είναι όλοι "εραστες" της αυτοκίνησης. Δεν έχουν παραπάνω ενδιαφέρον από την μετακινηση από το Α στο Β. Εφόσον σέβονται και τους άλλους χρήστες του δρόμου, δεν με απασχολεί άν ο πλησίον κινούμενος ξέρει να ρυθμίζει πλατίνες, ή ξέρει την διαφορά των ορυκτελαίων από τα συνθετικά.
Εμένα, μου άρεσε από παιδί, οδηγούσα κλεψιμέϊκα από τα 13 που έφτασαν τα πόδια μου στα πετάλια, και έκανα και ένα παιδί, που βγήκε ακριβώς έτσι. Και στις ερημιές του νησιού, του επέτρεπα να οδηγει από μικρή ηλικία. Ετσι ήξερε ότι τον αφήνω, και θα πάμε παρέα, και δεν "έκλεβε" το αυτοκίνητο να πάει με παρέα να κάνουν π@π@ριές και να κινδυνεύουν.
Και έμαθε πολλά , και σήμερα, οδηγεί ήδη 7 χρόνια, ( με άδεια - είναι 25 ) ολόσωστα, με σεβασμό και στο όχημα αλλά και στις συνθήκες του δρόμου. Οπότε, τον εχω σαν οδηγό όταν χρειάζεται, μια και έτσι που οδηγεί, δεν χρειάζεται να .........παρεμβαίνω. Χα χα χα .
Αυτό που χρειάζεται είναι οδηγική παιδεία. Από μικρή ηλικία. Μόνον έτσι ΙΜΟ "κτίζονται" σωστοί χρήστες του δρόμου, με αποτέλεσμα την ασφάλεια για όλους.