Τον Μάιο του 1984 είμασταν καλεσμένοι σε ένα τραπέζι στην κάτω Κηφισιά. Ένας από τους συνδαιτυμόνες αισθάνθηκε αδιαθεσία και ο πατέρας μου προσφέρθηκε να πάει εκείνον και τη γυναίκα του στο σπίτι τους. Περιμέναμε πάνω από 2 ώρες να επιστρέψει ο πατέρας μου, τον οποίο τελικά έφερε ένα άλλο αυτοκίνητο, μες τα αίματα! Ο λόγος? Επιστρέφοντας, σε μία στροφή στους δρόμους εκείνους μεταξύ Μενιδίου και Κάτω Κηφισιάς, στο ύψος της Μεταμόρφωσης όπως πάμε προς Τατόι, μία μπετονιέρα βάρους 30 τόνων βγήκε στο αντίθετο ρεύμα διότι πολύ απλά, ο δρόμος ήταν πολύ στενός και δε χωρούσε άλλο αυτοκίνητο. Ερχόταν, όμως, ο πατέρας μου, χτυπάει η μπετονιέρα τη GS μας στον τροχό, δεν παθαίνει τίποτα αρχικά, αλλά την έσπρωξε σε έναν γκρεμό 30 μέτρων!!! Το αυτοκίνητο έπεσε και έμεινε κάθετα στο έδαφος, να στηρίζεται δηλαδή στη μούρη του! Το έδειχνε και η Ελευθεροτυπία της επόμενης ημέρας. Ο πατέρας μου, ευτυχώς, δεν έπαθε τίποτα, εκτός από κάτι αμυχές. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε στην εικόνα που ακολουθεί:
View attachment 4739
Το αυτοκίνητο φτιάχθηκε με δικά μας έξοδα (δεν αποδείχθηκε καμμία υπαιτιότητα...) σε 2 μήνες με νέο τροπέτο, αλλά τα ίδια ακριβώς μηχανικά μέρη, τα οποία δεν είχαν πάθει τίποτα!!! Το κρατήσαμε άλλα 9 χρόνια σχεδόν... Ο τίτλος του άρθρου της Ελευθεροτυπίας ήταν "Τύχη Βουνό στη Χαράδρα"!!!
Τις κανει πανοραμα ο Μπατιστα... τι ειπα τωρα εγω.....
