Ρώτησαν κάποτε έναν πολύ σοφό γέροντα: "Πως είναι άραγε η κόλαση και πως ο παράδεισος?". Και ο γέροντας αποκρίθηκε: Στη κόλαση, υπάρχει ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, στο οποίο όλοι κάθονται πολύ κολλητά, δίπλα ο ένας στον άλλο. Στη μέση του τραπεζιού υπάρχει μία κατσαρόλα και ο καθένας έχει μία μακριά κουτάλα και θα πρέπει να πάρει με την κουτάλα φαγητό από την κατσαρόλα για να φάει". "Και ο παράδεισος πως είναι γέροντα?". "Ακριβώς η ίδια κατάσταση, το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, η κατσαρόλα στο κέντρο με το φαγητό και οι άνθρωποι με τις μακριές κουτάλες που κάθονται κολλητά δίπλα ο ένας στον άλλον". "Και τότε ποια η διαφορά μεταξύ του παραδείσου και της κόλασης?", τον ρώτησαν οι άνθρωποι.
Στη κόλαση ο καθένας σκέφτεται πως να φάει με τη μακριά κουτάλα μόνος του. Κάθεται, όμως, τόσο κολλητά ο ένας με τον άλλο και τελικά δεν τα καταφέρνει και μένει νηστικός. Στον παράδεισο, όμως, ο καθένας σκέφτεται ότι δεν μπορεί να προχωρήσει μόνος του για να χορτάσει, αλλά κινούμενος από την αγάπη του και το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό του, ταΐζει με τη μακριά κουτάλα έναν άλλον στο τραπέζι. Έτσι ταΐζει ο ένας τον άλλο και μένουν όλοι χορτάτοι".
Γέροντας Παΐσιος, 1924-1994...
Είναι στο χέρι μας εάν θα φέρουμε τον παράδεισο ή την κόλαση στη ζωή μας. Έχουμε την ελευθερία της βούλησης, το καλύτερο δώρο. Και όλα γίνονται γιατί θέλουμε εμείς να είμαστε πρώτοι. Πρώτοι να περνάμε στην κίνηση με το αυτοκίνητο, πρώτοι να τακτοποιούμε τις δουλειές μας και να μένουν οι άλλοι έξω, τα δικά μας παιδιά να εξασφαλίζονται και να μπαίνουν στα πανεπιστήμια, εμείς να βρίσκουμε δουλειά πρώτοι και οι άλλοι ας πεινάσουν, εμείς να συκοφαντήσουμε και να κατακρίνουμε γιατί αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε ότι εμείς είμαστε οι αλάνθαστοι και οι δίκαιοι, εμείς να μισήσουμε, να χτυπήσουμε και στο τέλος, ακόμα και να σκοτώσουμε γιατί δεν υπάρχει άλλη ζωή άξια σαν τη δική μας. Εμείς να φαινόμαστε καλύτεροι στη δουλειά μας, να κερδίζουμε τα περισσότερα λεφτά, να έχουμε μεγαλύτερη εξουσία στις επιστήμες, στις επιχειρήσεις, παντού. Είμαστε όλοι "σταθμάρχες" των Τεμπών, αλλά βγήκαμε όλοι στα social media να κατακρίνουμε τον σταθμάρχη και το σύστημα, τη στιγμή που εμείς είμαστε το σύστημα. Είμαστε όλοι "ύπαρχοι" του Blue Horizon που κοροϊδεύουμε και αποφεύγουμε σαν μίασμα την κάθε δυστυχισμένη ύπαρξη που έχει νοητική υστέρηση, αλλά όλοι βγήκαμε να καταδικάσουμε τον ύπαρχο ότι πρόκειται για δολοφονία...
Αυτό το απέραντο εγώ. Ακόμα και στο χώρο της διασκέδασής μας, του χόμπυ μας, στα κλασσικά αυτοκίνητα. Τι τσακωμοί έχουν γίνει, ως και ιστορίες με δικαστήρια και καταστροφές υπολήψεων γνωρίζω στο χώρο των κλασσικών αυτοκινήτων στο εξωτερικό, με πάμπλουτους συλλέκτες ως αυτουργούς που δεν είχαν να χάσουν τίποτα... Εμείς έχουμε δίκιο πάντα και όχι οι άλλοι...
Στη κόλαση ο καθένας σκέφτεται πως να φάει με τη μακριά κουτάλα μόνος του. Κάθεται, όμως, τόσο κολλητά ο ένας με τον άλλο και τελικά δεν τα καταφέρνει και μένει νηστικός. Στον παράδεισο, όμως, ο καθένας σκέφτεται ότι δεν μπορεί να προχωρήσει μόνος του για να χορτάσει, αλλά κινούμενος από την αγάπη του και το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό του, ταΐζει με τη μακριά κουτάλα έναν άλλον στο τραπέζι. Έτσι ταΐζει ο ένας τον άλλο και μένουν όλοι χορτάτοι".
Γέροντας Παΐσιος, 1924-1994...
Είναι στο χέρι μας εάν θα φέρουμε τον παράδεισο ή την κόλαση στη ζωή μας. Έχουμε την ελευθερία της βούλησης, το καλύτερο δώρο. Και όλα γίνονται γιατί θέλουμε εμείς να είμαστε πρώτοι. Πρώτοι να περνάμε στην κίνηση με το αυτοκίνητο, πρώτοι να τακτοποιούμε τις δουλειές μας και να μένουν οι άλλοι έξω, τα δικά μας παιδιά να εξασφαλίζονται και να μπαίνουν στα πανεπιστήμια, εμείς να βρίσκουμε δουλειά πρώτοι και οι άλλοι ας πεινάσουν, εμείς να συκοφαντήσουμε και να κατακρίνουμε γιατί αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε ότι εμείς είμαστε οι αλάνθαστοι και οι δίκαιοι, εμείς να μισήσουμε, να χτυπήσουμε και στο τέλος, ακόμα και να σκοτώσουμε γιατί δεν υπάρχει άλλη ζωή άξια σαν τη δική μας. Εμείς να φαινόμαστε καλύτεροι στη δουλειά μας, να κερδίζουμε τα περισσότερα λεφτά, να έχουμε μεγαλύτερη εξουσία στις επιστήμες, στις επιχειρήσεις, παντού. Είμαστε όλοι "σταθμάρχες" των Τεμπών, αλλά βγήκαμε όλοι στα social media να κατακρίνουμε τον σταθμάρχη και το σύστημα, τη στιγμή που εμείς είμαστε το σύστημα. Είμαστε όλοι "ύπαρχοι" του Blue Horizon που κοροϊδεύουμε και αποφεύγουμε σαν μίασμα την κάθε δυστυχισμένη ύπαρξη που έχει νοητική υστέρηση, αλλά όλοι βγήκαμε να καταδικάσουμε τον ύπαρχο ότι πρόκειται για δολοφονία...
Αυτό το απέραντο εγώ. Ακόμα και στο χώρο της διασκέδασής μας, του χόμπυ μας, στα κλασσικά αυτοκίνητα. Τι τσακωμοί έχουν γίνει, ως και ιστορίες με δικαστήρια και καταστροφές υπολήψεων γνωρίζω στο χώρο των κλασσικών αυτοκινήτων στο εξωτερικό, με πάμπλουτους συλλέκτες ως αυτουργούς που δεν είχαν να χάσουν τίποτα... Εμείς έχουμε δίκιο πάντα και όχι οι άλλοι...
