Ενημερωτικό.
Η δημιουργία του όπως και της σιδηροδρομικής γραμμής, μας πηγαίνει πίσω στο 1882 όπου η εταιρία «Σιδηρόδρομοι Αττικής» φτιάχνει τη γραμμή στα πλαίσια αντισταθμιστικού οφέλους προς το δημόσιο από την μητρική της εταιρία ,την «Ελληνική Εταιρία Μεταλλείων Λαυρίου».
Με χρόνο διαδρομής Λαύριο – Αθήνα 1 ώρα και 38 λεπτά βοήθησε στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής όχι μόνο για τους προφανείς λόγους της μεταφοράς από και προς τα μεταλλεία, αλλά και άλλους δύο λόγους. Από τη μία την αντιμετώπιση των ληστειών που στις χερσαίες μεταφορές πλην σιδηροδρόμου ήταν ένα πρόβλημα της εποχής, αλλά και στη μεταφορά αγροτικών προϊόντων. Σε ημερήσια βάση πραγματοποιούνταν δύο δρομολόγια.
Δείγμα της κίνησης του σταθμού ήταν ότι διέθετε κυλικείο, εστιατόριο και χώρους φύλαξης εμπορευμάτων. Μάλιστα στα μέσα της δεκαετίας του 1910 φύλακας των οποίων, διετέλεσε ο νικητής του Μαραθωνίου του 1896, Σπύρος Λούης, που στην ιστορία έχει μείνει επαγγελματικά σαν νερουλάς του Αμαρουσίου, να όμως που είχε επαγγελματική παρουσία και στο Σιδηροδρομικό Σταθμό.
Η γραμμή σταμάτησε να λειτουργεί το 1957 με απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή και αιτιολογία τον εκσυγχρονισμό της, αλλά το 1962 αποφασίζεται η οριστική διακοπή λειτουργίας της και η διακοπή λειτουργίας του τρένου Αθηνών – Λαυρίου.
Προσωπική εμπειρία.
Το 1980, η αδελφή μου με τον γαμπρό μου πήγαν και έκτισαν σπίτι στα Καλύβια Θορικού. Ο δρόμος τότε από Παιανία, πήγαινε Μαρκόπουλο, και μετά μέσω Μαρκόπουλου, πηγαίναμε στα Καλύβια. Πλέον, αυτή η διαδρομή δεν υφίσταται, μια και με την Αττική οδό, η διέλευση είναι από έξω, με κατεύθυνση την Κερατέα --> Σούνιο.
Φτάνοντας τότε στο Μαρκόπουλο, δεξιά στην είσοδο της κωμόπολης, υπήρχε ο σταθμός, με την ατμομηχανή και κάποια βαγόνια. Σε πλήρη εγκατάλειψη. Χαίρομαι που την αποκατέστησαν.
Στα δε Καλύβια, με συνέχεια προς Λαυριο, υπάρχει ακόμα η γραμμή κα σήμερα, στο σημείο που σημειώνω.
Πολύ παλαιότερα, η γραμμή, πέρναγε και από τον Σταυρό --> Γλυκά νερά, την θυμάμαι σαν παιδί. Ισως σε κάποια σημεία της διαδρομης να υπαρχει ακόμα.