Χρήστο, και λοιποί, από το 1980 μέχρι και το 1986, κάναμε την διαδρομή δις ετησίως. Μέχρι Ζαχλωρού, φαγητό (- λουκάνικα - αυγά - πατάτες ), και επιστροφή ποδαράτο πίσω Διακοφτό.
Ανοιξη, που έλιωναν τα χιόνια, και τα νερά - καταρράκτες ήταν απίστευτοι, και μετά, μετά τις καλοκαιρινες διακοπές, Οκτώβρη, που ήταν πιο στεγνά. Είχε πολλούς τότε που κατέβαιναν. Και αρκετοί, ανέβαιναν. Η διάβαση από την γέφυρα στον καταρράκτη, τρομακτική. Εκεί πέφτεις, και από τον θόρυβο δεν σε καταλαβαίνει κανενας. Και οι αναμονές, στα τούνελ, να περάσει το τραίνο.
Μετά, 86-87, έφτιαξαν και το χιονοδρομικό του Χελμου , και πηγαίναμε εκεί για σκί.
Ξαναπήγα πριν 2 χρόνια, άνοδο μόνο με το νέο τραίνο. Εχει γίνει πολύ απρόσωπο ΙΜΟ. Αλλά, είναι μοναδικό θέαμα - εμπειρία.