Νάουσα Πάρος στην δεκαετία του 60
View attachment 33733
Για τους πιο νέους που ίσως δεν γνωρίζουν, να αναφέρω ότι το αριστερό, που την μάνικα την κρατάει ο νεαρός, ήταν η "μίξη". Ηταν το καύσιμο των δίχρονων, πολλά τότε, και αυτοκίνητα,
Wartburg, DKW, Saab, αλλά και όλα τα μηχανάκια, με προεξέχοντα τα Kreidler Frorett, Vespa και κάτι άλλα Ιταλικά, τα SOLEX, και κάτι Γαλλικά και με πετάλια.
Στην "δεξαμενη" αυτή, βάζαμε βενζίνη ( απλή τότε ), και λάδι, σε αναλογία 2-2,5 %, και με το χερούλι αριστερά, τρομπάραμε να γεμίσει η γυάλινη "φιάλη" που τροφοδοτούσε με βαρύτητα τα τεπόζιτα. Και στην περίμετρο, είχε γραμμές - σημάδια του όγκου.
Φυσικά, το λάδι μέσα ήταν από τα στραγγιζόμενα κουτιά του λαδιού αλλαγής στα αυτοκίνητα, και όχι ειδικό για δίχρονα. Τα δοχεία λαδιού τότε, λευκοσιδηρά ή και χάρτινα με λευκοσιδηρά καπάκια, που τα ανοίγαμε με ανοικτήρι γάλακτος, εκείνο που έκανε τρίγωνο άνοιγμα. Φυσικά, υπήρχε και το ειδικό ανοικτήρι, σαν μικρό φτυαράκι, αλλά ήθελε κτύπημα για να τρυπησει και μπορεί να σε πιτσίλαγε. Αφού αλλάζαμε τα λάδια στα αυτοκίνητα, ( κάθε 2.500 χιλιόμετρα, και πολλά ήθελαν και γρασσάρισμα ή αλλαγή στο λάδι στο φίλτρο αέρα ) τα άδεια δοχεία έμπαιναν σε ένα μεγάλο χωνί, σε ένα βαρελάκι, και έτσι, είχαμε το λάδι. Αυτό, το κάνουν ακόμα μερικά βενζινάδικα, και συμπληρώνουν λάδι στους πελάτες. Τότε, είχαμε ορυκτέλαια, μονότυπα, 30-40 SAE για καλοκαίρι, για τον χειμώνα 20 W. Κάποιοι πιο ενημερωμένοι πελάτες, είχαν το δικό τους λάδι, το έβαζαν στο τεπόζιτο πριν, και συμπληρώναμε με βενζίνη
Οι αναλογίες έπρεπε να είναι στα 2-2,5 %, ( ...μερικά και πιο λίγο ή πιο πολύ ) αλλιως, ή λάδωνε το μπουζί, με πιο υψηλή, ή κολλάγανε τα ελατήρια, και κόλλαγε η μηχανή. Περίμενες να κρυώσει, και............έριχνες λίγο λάδι από την τρύπα του μπουζί, τρείς μανιβελιές, ξεκόλλαγε, πίσω το μπουζί στην θέση του, και ......δρόμο. Αυτό ήταν το πλεονέκτημα του δίχρονου, φυσικά, γράμμωνε και τον κύλινδρο, αλλά αυτά τότε ήταν λεπτομέρειες.
Μετά, κατα το '70, ήρθαν τα πρώτα 50-άρια Honda που ήταν τετράχρονα, και με 5 ταχύτητες και χάλασε η πιάτσα. Βγήκαν και οι περιορισμοί καυσαερίων, κι τα δίχρονα σχεδόν .......πέθαναν. Ηταν πιο αποδοτικά σε ιπποδύναμη ανα κιλό βάρους κινητήρα, αλλά με υψηλότερη κατανάλωση ανα ίππο και ώρα.
Οι αναμνήσεις γίνανε βόλια,
Οποιος θέλει πιο πολλά στοιχεία, για δίχρονα -επιλογές, κλπ, ας ρωτήσει, για να μην φύγω από το θέμα garages & petrol stations.
Και μια παρατήρηση. Σίγουρα ΔΕΝ είναι από Πάρο η φωτό. Στην Πάρο, ( είμαι εκεί από το 2002 ) έχουν ΟΛΟΙ Κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, υποχρεωτικά, και σίγουρα δεν ούτε κεραμίδια.