Πάντως Νίκο, για να μην μας πιάνει κατάθλιψη, δε νομίζω πως η κατάσταση είναι τόσο ρόδινη και στο εξωτερικό. Το άρθρο παρουσιάζει μια ρομαντική εικόνα, αλλά νομίζω η καθημερινότητα είναι τελείως διαφορετική. Φοβερή καταναλωτική πίεση (με περιβαλλοντικό μανδύα) να αντικαθίστανται τα ιχ στην πενταετία (ήδη στο Παρίσι απαγορεύεται η χρήση οχημάτων παλιότερων του 2007), υπέρογκα ασφάλιστρα για τα παλιά αυτοκίνητα, και μεγάλη δυσκολία να βρεις γνώστες μηχανικούς.
Χαρακτηριστικό είναι ότι κάποιοι Γάλλοι φίλοι μου, παραπονιούνται συνέχεια 'ότι στην Γαλλία δε σέβεται κανένας τα παλιά αυτοκίνητα και όλοι έχουν στο μυαλό τους πως θα τα πετάξουν' και σε μια επίσκεψή τους στην Ελλάδα έβγαλαν το συμπέρασμα ότι οι Ελληνες είναι μερακλήδες με τα παλιά αυτοκίνητα, τα συντηρούν, τα αγαπούν και τα προσέχουν...
Στην Γαλλία σήμα+ασφάλεια για δίλιτρη ΧΜ του '90 είναι 1800-2000 ευρώ το χρόνο, όταν ο πρωτοδιόριστος εκπαιδευτικος δευτεροβάθμιας, ξεκινά από 1300 καθαρά τον μήνα...
μια πολύτ καλή μιλεζίμ που θα πεταχτεί και τα παράπονα του αφηγητη αντίστοιχα με τα εδω δικά μας
' En effet, en France on ne répare pas, on détruit et on classe épave'
Στην Αγγλία θυμάμαι, η αντιδραση του μέσου Άγγλου όταν έλεγα ότι έχω ακόμα το ΑΧ , ήταν έκπληξη για το πόσο παλιό αυτοκίνητο είναι και για το τι κακό κάνω στο περιβάλλον που το έχω ακόμα...
Αντίστοιχα όταν κανείς διαβάζει τον Αποστόλη να ανακατασκευάζει την DS του ή διαβάσει τον σάητ του Λιώκη, η εικόνα που αποκομίζει είναι πολύ διαφορετική από την αυτοκινητιστική καθημερινότητα στην Ελλάδα.
