.....τείνω προς αυτήν την άποψη, αλλά, αν σηκώσω καμπίνα, πρέπει
να πάω να πάρω παλαγκάκι
να στήσω ικρίωμα
να κατεβάσω και μηχανή-σασμάν
Μετά
θα ψειριάσω κάθε σκουρίτσα, που θα μπορούσε να περιμένει 3 μήνες, που θα έχω "αποδείξεις" ότι αξίζει τον κόπο και το χρήμα.
Από την στγμή που αγοράζω λάστιχα και πληρώνω τέλη κυκλοφορίας, μέχρι να λειώσουν ή να τελειώσει ο χρόνος ( έτος ), θα κυκλοφορώ. Δεν έχει πίσω.
Και αυτός είναι και καθοριστικός παράγοντας, μια και πλέον, θα μπορώ να μετακινώ ( σπρώχνοντας ) μεσα στον χώρο μου, να σουστάρω, να κανω 1-2-5 -10 μέτρα με μηχανή, να τσεκάρω το αμπραγιάζ, κλπ.
Για εμένα, τα λάστιχα, η αγορά τους, θα
είναι το D-day, η έναρξη της προσπάθειας, η σηματοποίηση του
δεν υπάρχει επιστροφή, και το στοίχημα, των 220 Ε, που ή θα χάσω, ή θα κερδίσω. Εκτός από την προσωπική εργασία / ευχαρίστηση.
Και τα λάστιχα θα παρθούν μόλις εκκινησει η μηχανή, που θα εκκινήσει μόλις επιτρέψει το καρμπυρατέρ, μόλις βρεθούν οι ψήκτρες, μόλις καθαριστεί το ρεζερβουάρ, μόλις μπουν σωληνάκια βενζίνης, μόλις αντικατασταθεί η βάση στο σασμάν ( έχει κατσει στο σασσί ), μόλις - μόλις.
Ενα
project management, με κρίσιμους δρόμους, ( critical paths ), που συνεχώς αλλάζουν σε κάθε νέα αποσυναρμολόγηση.
Ναι, το βάρυνα,

απολογούμαι, αλλά, ποιός θα με καταλάβει ? Η κυρία μου ? Ας γελάσω.
Μόνον οι εδώ, οι έχοντες την αγάπη και την εμπειρία, αλλά ΤΩΡΑ, δεν έχω την ευχέρεια να κάνω την ολική ανακατασκευή, όπως άλλα που βλέπω εδώ και ζηλεύω. Αρα, ................
.σκάσε και κολύμπα.
Σας ευχαριστώ.