Βλεποντας αυτα τα διαμαντια στα κεντρα ανακυκλωσης απλα επιβεβαιωνεται για αλλη μια φορα ο κομπλεξισμος του κλασσικου Ελληνα(εξαιρω πραγματικα δυσκολες περιπτωσεις).
Καλυτερα να το καψω η να το δωσω για scrap παρα να στο δωσω για ενα κομματι ψωμι.
Ετσι ξεκινησε η κουβεντα μας με τον ιδιοκτητη του Rover προπερσι το καλοκαιρι και τελικα μετα απο 8 μηνες με πηρε τηλεφωνο και μου ειπε ελα φορτωσε το.
Ετσι μετα απο 6 μηνες καταφερα και γλυτωσα απο την ανακυκλωση στα Νεα Μουδανια το Xedos 9 μου.
Ετσι σωθηκε και η μια Kappa που εχω απο τη Νεα Τριγλια,η 2.4.
Συμφωνω οτι κανεις δεν χαριζει τιποτα και σε κανεναν αλλα τελικα κατεληξα οτι δεν ειναι μονο οικονομικο το θεμα.
Ουτε ο ιδιοκτητης του Rover σωθηκε απο τα 400ευρω που τελικα το πηρα ουτε ο ιδιοκτητης του Mazda απο το 500ρικο μου.
Σαφως για τον καθενα μας το αυτοκινητο του εχει ιδιαιτερη συναισθηματικη αξια κατα βαση και ο καθενας μπορει να κοστολογει το καμαρι του οσο θελει.
Ομως οταν καποιος μπαινει στη διαδικασια να πουλησει κατι με αντικειμενικες τιμες τελικα προτιμαει να το πεταξει παρα να το πουλησει.
Ειλικρινα χαρηκα με την ιστορια του Flaminio οσον αφορα την Millesime που ο κυριος τον πηρε και τον ρωτησε αν υπαρχει ενδιαφερον ακομα πριν την πεταξει.
Συγνωμη για το μακροσκελες ποστ μου αλλα οταν βλεπω διαμαντια στα ανακυκλωτηρια τρελαινομαι.
Και δεν με πειραζει που πολλοι μου φιλοι με αποκαλουν αρχαιοκαπηλο μαυτα που μου αρεσουν και παω κι αγοραζω τελικα!
Καλυτερα να το καψω η να το δωσω για scrap παρα να στο δωσω για ενα κομματι ψωμι.
Ετσι ξεκινησε η κουβεντα μας με τον ιδιοκτητη του Rover προπερσι το καλοκαιρι και τελικα μετα απο 8 μηνες με πηρε τηλεφωνο και μου ειπε ελα φορτωσε το.
Ετσι μετα απο 6 μηνες καταφερα και γλυτωσα απο την ανακυκλωση στα Νεα Μουδανια το Xedos 9 μου.
Ετσι σωθηκε και η μια Kappa που εχω απο τη Νεα Τριγλια,η 2.4.
Συμφωνω οτι κανεις δεν χαριζει τιποτα και σε κανεναν αλλα τελικα κατεληξα οτι δεν ειναι μονο οικονομικο το θεμα.
Ουτε ο ιδιοκτητης του Rover σωθηκε απο τα 400ευρω που τελικα το πηρα ουτε ο ιδιοκτητης του Mazda απο το 500ρικο μου.
Σαφως για τον καθενα μας το αυτοκινητο του εχει ιδιαιτερη συναισθηματικη αξια κατα βαση και ο καθενας μπορει να κοστολογει το καμαρι του οσο θελει.
Ομως οταν καποιος μπαινει στη διαδικασια να πουλησει κατι με αντικειμενικες τιμες τελικα προτιμαει να το πεταξει παρα να το πουλησει.
Ειλικρινα χαρηκα με την ιστορια του Flaminio οσον αφορα την Millesime που ο κυριος τον πηρε και τον ρωτησε αν υπαρχει ενδιαφερον ακομα πριν την πεταξει.
Συγνωμη για το μακροσκελες ποστ μου αλλα οταν βλεπω διαμαντια στα ανακυκλωτηρια τρελαινομαι.
Και δεν με πειραζει που πολλοι μου φιλοι με αποκαλουν αρχαιοκαπηλο μαυτα που μου αρεσουν και παω κι αγοραζω τελικα!
Ισως αυτο συνεβη και στην περιπτωση της Millesime.
