Καφενείον "Το δικύλινδρο" (Bar)

[Taskos]

Είτε το (ταξί) W123 είχε χιονολάστιχα, είτε εσείς είχατε Άγιο.

 

[Nikephoros]

Είτε το (ταξί) W123 είχε χιονολάστιχα, είτε εσείς είχατε Άγιο.

Είτε οι οδηγοί εκεί έχουν συνηθίσει και έχουν μάθει στην οδήγηση στο χιόνι για να επιβιώσουν, σαν τους Φινλανδούς!

 

[Giorgos_81]

Στην Ευρυτανία, πηγαίνω πολλάαααααα χρόνια, μια και ξεκίνησα το ορεινό σκί από το 1979. Και τότε, οι πίστες για τους Αθηναίους ήταν η Φτερόλακα στον Παρνασσό, δημιουργία των Γάλλων της Πεσινέ, και η ( σε αρχάρια μορφή ) αυτή του Βελουχιού.
Τα αναφέρω, όχι σαν εξομολόγηση, αλλά, για τους δεσμους με την περιοχή, που ξεκίνησαν από την ηλικία των 2 ετών, όταν με πρωτοπήγαν εκεί ( Καρπενήσι ) μια και ο πατέρας μου υπηρέτησε στο εκεί στρατόπεδο.

Από Αθήνα, τον χειμώνα , το πρόβλημα ήταν πάντα στις Ράχες Τυμφρηστού ( μονίμως με πάγο - βάζαμε υποχρεωτικά αλυσίδες ) και μετά Βελούχι ( Διαολότοπος κατα το τοπικο τοπονύμιο ), όπου όταν σε έπιανε καιρός ( ....και σχεδόν πάντα ΞΑΦΝΙΚΑ ! ), έτρεχες να γλυτώσεις. Και όχι πάντα εύκολο. Αλλά η διαδρομή και με σκί, δεν έβγαινε σε μονοήμερο, οπότε υπήρχε πάντα διανυκτέρευση.

Και όντας εκεί, όταν έκλεινε ο καιρός τελείως, καναμε ημερήσιες εκδρομές ( με παραμονή - διανυκτέρευση στο Καρπενήσι ) μέχρι το Μικρο - Μεγάλο χωριο, Μονη Προυσού και ............Προυσό. Υπεροχα τοπία.

Κάναμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά εκεί μερικές φορές. Οταν άνοιξαν τα Κελάρια του Παρνασσού, αρχες '82-83, εγκαταλείψαμε το Βελούχι, λόγω απόστασης και δυσκολης διαδρομής. Ο Παρνασσός ήταν πιο εύκολος, και πήγαινα πλέον και με το 2CV ημερησίως. Πήγαινες πρωϊ, και γύριζες το βράδυ. Αδύνατον αυτό με το Καρπενήσι.

Από σύμπτωση, μετά από πολλάααααα χρόνια, όταν ξεκίνησα την οικογένεια, ανακάλυψα ότι το πατρικό / όπου γεννήθηκε ο πεθερός μου, ήταν ακριβώς στην πλατεία του Προυσού. Γκρεμίδια πλέον, αλλά, εκεί ήταν ένα σκέλος της οικογένειας, που πλέον είχαν ακολουθήσει και τους υπόλοιπους και μετεγκαταστάθηκαν στο Μεσολόγγι, διοικητική ενότητα τότε με τον Προυσό.

Λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, έκανα την διαδρομή Μεσολόγγι - Καινούργιο - Παράβολα - Καλλιθέα - Λαμπίρι - Προυσό, πάνω από το βουνό. Και επιστροφή. Τέτοια ομορφιά, αλλά και περιπέτεια με κακό καιρό, δεν βρίσκεις εύκολα. Εχω γυρίσει πολλά βουνα, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, όντας ορειβάτης και ορεινος σκιέρ, τέτοιο τόπο, ΔΕΝ βρίσκεις, παρα μόνον ίσως στην Σκανδιναβία. Τελεία.

Εστειλα εκεί ξένους συναδέλφους, με πολλές ταξιδιωτικές εμπειρίες, και γύριζαν έκθαμβοι. Προτείνεται, αλλά ΜΟΝΟΝ με καλό καιρό.

Οπότε, ενισχύω την άποψη της επιλογής της περιοχής για εκδρομές, κλπ. και πλέον με το οδικό δίκτυο, οι διαδρομές είναι πιο εύκολες. Οπότε, είναι πλέον πιο εύκολη η πρόσβαση και παραμονή.

Και στο θέμα που αναφέρθηκε. Τελευταία φορά που κάναμε Πρωτοχρονιά εκει, πρίν 10 χρόνια, παρατήρησα ότι πολλά αυτοκίνητα φοράνε χειμερινά λάστιχα. Και τα ταξί. Οπότε, στην ανωτέρω ιστορία, μάλλον η 123, είχε χειμερινά λάστιχα. Επειδή, και το χιόνι παγωνει, δεν είναι θέμα συνήθειας. Ειναι θέμα φυσικης. Οταν το χιόνι παγώνει, δεν είναι θέμα εμπειρίας, ούτε τεχνικής. Οι συντελεστές τριβής πάγου - θερινων ελαστικων, δεν πείθονται από την................εμπειρία !

Στην δε Φιλανδία, και σε άλλες χώρες με χιόνια - πάγους, έχουν χειμερινά λάστιχα, και μάλιστα, ανάλογα με την περιοχή, αυτά διαμορφώνονται ανάλογα. πχ στην Αυστρία, από Οκτώβριο μεχρι Μάϊο, είναι υποχρεωτικά τα χειμερινά λάστιχα, τυπικά χειμερινά, αλλιως δεν σε καλύπτει η ασφαλιστική. Στον Καναδά, είχαμε μονον τα οπίσθια, χειμερινά με M+S αλλά και με καρφιά, τα οποία σιγά - σιγά καταργήθηκαν, γιατί χαλουσε ο δρόμος, και μερικά χαλάρωναν και έφευγαν σαν σφαίρες.
Στην Σκανδιναβία, ανάλογα με το χιόνι αν είναι πατημένο ή εκκαθαρισμένο, τα πλάτη των ελαστικών διαφοροποιούνται, όπως και το πλήθος, σχήμα, μέγεθος των καρφιών. Και βλέπεις πχ τα Volvo, με κάτι λαστιχάκια στενά σαν σε φιατάκι, γιατί το στενό λάστιχο αυξάνει την ειδικη πίεση και την πρόσφυση. Και καρφιά, πολλά καρφιά. Και στην Γερμανία παληά, είχαν καρφιά, αλλά με την πρόοδο της επεξεργασίας της γόμας, πλέον απαγορεύονται και φοράνε απλά χειμερινα.

Ενα χειμερινό λάστιχο, δεν είναι μόνον για χιόνια. Και στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, κάτω από 10 C, διατηρεί την "ελαστικότητά" του, και ξεκινάς το πρωϊ, κάνεις 200 μέτρα, και σου πετάγεται το παπί με τον deliver-ά από το στενό, φουριόζο να προλάβει τους πρωϊνούς καφέδες. Πατάς φρένο, αρχίζει το ABS τις παλινδρομησεις, το αυτοκίνητο γλυστρά επειδή το λάστιχο είναι "ξύλο". Με το χειμερινό, το όχημα κοκαλώνει, επειδή η γόμα διατηρεί την ελαστικότητά της και την πρόφυση, ενώ το "θερινό" , δεν έχει ακόμα ζεσταθεί, και ούτε πρόκειται σε τέτοιες θερμοκρασίες και σε κινηση στην πόλη. Οπότε, ένα χειμερινό, είναι ασφάλεια.

Στο 2CV, ειχα φορέσει τα Michelin M+S, αυτά που φοράγανε και τα Pony. Ενα λάστιχο που για τις χρήσεις που έκανα εγώ, ηταν πιο κατάλληλο από τα απλά που φορούσε από την μαμά. Και με αυτά, όταν το χιόνι πάγωνε, φορουσα και αλυσιδες. Και κάποιες φορές, σε κατεβάσματα βουνων, αναγκαζόμουνα να φοράω και πίσω, γιατί στο φρενάρισμα, το 2CV "γύρναγε".

Αναφέρω αυτά τα σημεία, γιατί, έχοντας και ένα Mercedes, μπορώ να δηλώσω υπέυθυνα ότι βαρύ και πισωκίνητο αυτοκίνητο, σε τέτοιες συνθληκες ΔΕΝ ελέγχεται, ας είναι κάποιος ο πιο "χεράς" που υπάρχει. Ο λόγος ? Απλούστατα, δεν υπάρχει πρόσφυση, και ότι και να κάνεις, ...........χάνεις.

Στα δε αυτόματα κιβώτια, υπάρχει ( υπήρχε ? ) και επιλογή για ολισθηρα εδάφη / χιόνι, που ξεκινούσε με 2α για να μην έχει υψηλή ροπή και σπιναρει. Βαρύ και πισωκουνα, στα ολισθηρά, είναιι κακός συνδυασμός. Εμπρόσθια κινηση, ελαφρύ όχημα, μικρή ιπποδύναμη, είναι πλεονεκτήματα. Αν δε το χειρόφρενο πιάνει στους εμπρόσθιους τροχους, αυτόματα αποκτάς και ..............αντισπίν ! Σας θυμίζει κάτι ο συνδυασμός ?

 

[Nikephoros]

Στην Ευρυτανία, πηγαίνω πολλάαααααα χρόνια, μια και ξεκίνησα το ορεινό σκί από το 1979. Και τότε, οι πίστες για τους Αθηναίους ήταν η Φτερόλακα στον Παρνασσό, δημιουργία των Γάλλων της Πεσινέ, και η ( σε αρχάρια μορφή ) αυτή του Βελουχιού.
Τα αναφέρω, όχι σαν εξομολόγηση, αλλά, για τους δεσμους με την περιοχή, που ξεκίνησαν από την ηλικία των 2 ετών, όταν με πρωτοπήγαν εκεί ( Καρπενήσι ) μια και ο πατέρας μου υπηρέτησε στο εκεί στρατόπεδο.

Από Αθήνα, τον χειμώνα , το πρόβλημα ήταν πάντα στις Ράχες Τυμφρηστού ( μονίμως με πάγο - βάζαμε υποχρεωτικά αλυσίδες ) και μετά Βελούχι ( Διαολότοπος κατα το τοπικο τοπονύμιο ), όπου όταν σε έπιανε καιρός ( ....και σχεδόν πάντα ΞΑΦΝΙΚΑ ! ), έτρεχες να γλυτώσεις. Και όχι πάντα εύκολο. Αλλά η διαδρομή και με σκί, δεν έβγαινε σε μονοήμερο, οπότε υπήρχε πάντα διανυκτέρευση.

Και όντας εκεί, όταν έκλεινε ο καιρός τελείως, καναμε ημερήσιες εκδρομές ( με παραμονή - διανυκτέρευση στο Καρπενήσι ) μέχρι το Μικρο - Μεγάλο χωριο, Μονη Προυσού και ............Προυσό. Υπεροχα τοπία.

Κάναμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά εκεί μερικές φορές. Οταν άνοιξαν τα Κελάρια του Παρνασσού, αρχες '82-83, εγκαταλείψαμε το Βελούχι, λόγω απόστασης και δυσκολης διαδρομής. Ο Παρνασσός ήταν πιο εύκολος, και πήγαινα πλέον και με το 2CV ημερησίως. Πήγαινες πρωϊ, και γύριζες το βράδυ. Αδύνατον αυτό με το Καρπενήσι.

Από σύμπτωση, μετά από πολλάααααα χρόνια, όταν ξεκίνησα την οικογένεια, ανακάλυψα ότι το πατρικό / όπου γεννήθηκε ο πεθερός μου, ήταν ακριβώς στην πλατεία του Προυσού. Γκρεμίδια πλέον, αλλά, εκεί ήταν ένα σκέλος της οικογένειας, που πλέον είχαν ακολουθήσει και τους υπόλοιπους και μετεγκαταστάθηκαν στο Μεσολόγγι, διοικητική ενότητα τότε με τον Προυσό.

Λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, έκανα την διαδρομή Μεσολόγγι - Καινούργιο - Παράβολα - Καλλιθέα - Λαμπίρι - Προυσό, πάνω από το βουνό. Και επιστροφή. Τέτοια ομορφιά, αλλά και περιπέτεια με κακό καιρό, δεν βρίσκεις εύκολα. Εχω γυρίσει πολλά βουνα, στην Ελλάδα και την Ευρώπη, όντας ορειβάτης και ορεινος σκιέρ, τέτοιο τόπο, ΔΕΝ βρίσκεις, παρα μόνον ίσως στην Σκανδιναβία. Τελεία.

Εστειλα εκεί ξένους συναδέλφους, με πολλές ταξιδιωτικές εμπειρίες, και γύριζαν έκθαμβοι. Προτείνεται, αλλά ΜΟΝΟΝ με καλό καιρό.

Οπότε, ενισχύω την άποψη της επιλογής της περιοχής για εκδρομές, κλπ. και πλέον με το οδικό δίκτυο, οι διαδρομές είναι πιο εύκολες. Οπότε, είναι πλέον πιο εύκολη η πρόσβαση και παραμονή.

Και στο θέμα που αναφέρθηκε. Τελευταία φορά που κάναμε Πρωτοχρονιά εκει, πρίν 10 χρόνια, παρατήρησα ότι πολλά αυτοκίνητα φοράνε χειμερινά λάστιχα. Και τα ταξί. Οπότε, στην ανωτέρω ιστορία, μάλλον η 123, είχε χειμερινά λάστιχα. Επειδή, και το χιόνι παγωνει, δεν είναι θέμα συνήθειας. Ειναι θέμα φυσικης. Οταν το χιόνι παγώνει, δεν είναι θέμα εμπειρίας, ούτε τεχνικής. Οι συντελεστές τριβής πάγου - θερινων ελαστικων, δεν πείθονται από την................εμπειρία !

Στην δε Φιλανδία, και σε άλλες χώρες με χιόνια - πάγους, έχουν χειμερινά λάστιχα, και μάλιστα, ανάλογα με την περιοχή, αυτά διαμορφώνονται ανάλογα. πχ στην Αυστρία, από Οκτώβριο μεχρι Μάϊο, είναι υποχρεωτικά τα χειμερινά λάστιχα, τυπικά χειμερινά, αλλιως δεν σε καλύπτει η ασφαλιστική. Στον Καναδά, είχαμε μονον τα οπίσθια, χειμερινά με M+S αλλά και με καρφιά, τα οποία σιγά - σιγά καταργήθηκαν, γιατί χαλουσε ο δρόμος, και μερικά χαλάρωναν και έφευγαν σαν σφαίρες.
Στην Σκανδιναβία, ανάλογα με το χιόνι αν είναι πατημένο ή εκκαθαρισμένο, τα πλάτη των ελαστικών διαφοροποιούνται, όπως και το πλήθος, σχήμα, μέγεθος των καρφιών. Και βλέπεις πχ τα Volvo, με κάτι λαστιχάκια στενά σαν σε φιατάκι, γιατί το στενό λάστιχο αυξάνει την ειδικη πίεση και την πρόσφυση. Και καρφιά, πολλά καρφιά. Και στην Γερμανία παληά, είχαν καρφιά, αλλά με την πρόοδο της επεξεργασίας της γόμας, πλέον απαγορεύονται και φοράνε απλά χειμερινα.

Ενα χειμερινό λάστιχο, δεν είναι μόνον για χιόνια. Και στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα, κάτω από 10 C, διατηρεί την "ελαστικότητά" του, και ξεκινάς το πρωϊ, κάνεις 200 μέτρα, και σου πετάγεται το παπί με τον deliver-ά από το στενό, φουριόζο να προλάβει τους πρωϊνούς καφέδες. Πατάς φρένο, αρχίζει το ABS τις παλινδρομησεις, το αυτοκίνητο γλυστρά επειδή το λάστιχο είναι "ξύλο". Με το χειμερινό, το όχημα κοκαλώνει, επειδή η γόμα διατηρεί την ελαστικότητά της και την πρόφυση, ενώ το "θερινό" , δεν έχει ακόμα ζεσταθεί, και ούτε πρόκειται σε τέτοιες θερμοκρασίες και σε κινηση στην πόλη. Οπότε, ένα χειμερινό, είναι ασφάλεια.

Στο 2CV, ειχα φορέσει τα Michelin M+S, αυτά που φοράγανε και τα Pony. Ενα λάστιχο που για τις χρήσεις που έκανα εγώ, ηταν πιο κατάλληλο από τα απλά που φορούσε από την μαμά. Και με αυτά, όταν το χιόνι πάγωνε, φορουσα και αλυσιδες. Και κάποιες φορές, σε κατεβάσματα βουνων, αναγκαζόμουνα να φοράω και πίσω, γιατί στο φρενάρισμα, το 2CV "γύρναγε".

Αναφέρω αυτά τα σημεία, γιατί, έχοντας και ένα Mercedes, μπορώ να δηλώσω υπέυθυνα ότι βαρύ και πισωκίνητο αυτοκίνητο, σε τέτοιες συνθληκες ΔΕΝ ελέγχεται, ας είναι κάποιος ο πιο "χεράς" που υπάρχει. Ο λόγος ? Απλούστατα, δεν υπάρχει πρόσφυση, και ότι και να κάνεις, ...........χάνεις.

Στα δε αυτόματα κιβώτια, υπάρχει ( υπήρχε ? ) και επιλογή για ολισθηρα εδάφη / χιόνι, που ξεκινούσε με 2α για να μην έχει υψηλή ροπή και σπιναρει. Βαρύ και πισωκουνα, στα ολισθηρά, είναιι κακός συνδυασμός. Εμπρόσθια κινηση, ελαφρύ όχημα, μικρή ιπποδύναμη, είναι πλεονεκτήματα. Αν δε το χειρόφρενο πιάνει στους εμπρόσθιους τροχους, αυτόματα αποκτάς και ..............αντισπίν ! Σας θυμίζει κάτι ο συνδυασμός ?

Έχω την αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ, ιδίως εκείνα τα χρόνια, ιδιαίτερα η κουλτούρα του "χιονολάστιχου".... Μιλάμε για απομακρυσμένες και αποκομμένες περιοχές! Δεν είναι Φινλανδία! Τώρα ναι, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Παρεμπιπτόντως, το καλύτερο λάστιχο που έβαλα ποτέ σε αυτοκίνητό μου ήταν το Crossclimate της Michelin. Ακλόνητο το αυτοκίνητο στο χιόνι, κουβαλούσα μαζί μου και τη βεβαίωση της Michelin ότι δε χρειάζεται, έως ένα όριο πάντα, αλυσίδες. Αυτό που δε θέλω να θυμάμαι είναι το αυτοκίνητο στο οποίο είχα βάλει τα λάστιχα (στο Skoda... )

 

[Demetris]

Έχω την αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ, ιδίως εκείνα τα χρόνια, ιδιαίτερα η κουλτούρα του "χιονολάστιχου".... Μιλάμε για απομακρυσμένες και αποκομμένες περιοχές! Δεν είναι Φινλανδία! Τώρα ναι, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Παρεμπιπτόντως, το καλύτερο λάστιχο που έβαλα ποτέ σε αυτοκίνητό μου ήταν το Crossclimate της Michelin. Ακλόνητο το αυτοκίνητο στο χιόνι, κουβαλούσα μαζί μου και τη βεβαίωση της Michelin ότι δε χρειάζεται, έως ένα όριο πάντα, αλυσίδες. Αυτό που δε θέλω να θυμάμαι είναι το αυτοκίνητο στο οποίο είχα βάλει τα λάστιχα (στο Skoda... )

Για Ευρυτανία δεν γνωρίζω, αλλά στη Δυτική Μακεδονία είναι πολύ συνηθισμένο εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια να βάζουν οι περισσότεροι τους χειμερινούς μήνες χειμερινά ελαστικά. Εννοείται ότι τα ταξί είχαν οπωσδήποτε. Επομένως δεν ξέρω για πια εποχή μιλάς, αλλά δεν θα μου φαινόταν παράξενο ταξί στην Ευρυτανία να έχει χειμερινά.
Πάντως αν το ύψος του χιονιού είναι λογικό και δεν έχεις να αντιμετωπίσεις μεγάλες κλίσεις, αν ξέρεις τί κάνεις και δεν προκαλείς, δεν θα έχεις πρόβλημα. Έχω κάνει αρκετές φορές ταξίδι με το Rover μου και σε χιονισμένο ορεινό δρόμο, και στην Εγνατία χιονισμένη, με κάτι απλά Energy Saver, και δεν αισθάνθηκα ποτέ ανασφάλεια. Βέβαια δεν πήγαινα και γυρεύοντας.
Τα Crossclimate τα ξέρω πολύ καλά, έχω φάει 2 τετράδες στη C5. Όσο είναι καινούργια είναι αλήθεια ότι πάνε αρκετά καλά στο χιόνι, ακόμα και σε έντονες κλίσεις. Όμως όλο τον υπόλοιπο καιρό, και ιδίως το καλοκαίρι, δεν μου άρεσε η αίσθηση στο τιμόνι, και η αντίσταση στην κύλιση είναι αυξημένη σε σχέση με τα θερινά. Όταν όμως αρχίσουν να φαγώνονται, πολύ πριν τους δείκτες, γλιστράνε απαράδεκτα ακόμα και στο στεγνό.

 

[Nikephoros]

Για Ευρυτανία δεν γνωρίζω, αλλά στη Δυτική Μακεδονία είναι πολύ συνηθισμένο εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια να βάζουν οι περισσότεροι τους χειμερινούς μήνες χειμερινά ελαστικά. Εννοείται ότι τα ταξί είχαν οπωσδήποτε. Επομένως δεν ξέρω για πια εποχή μιλάς, αλλά δεν θα μου φαινόταν παράξενο ταξί στην Ευρυτανία να έχει χειμερινά.
Πάντως αν το ύψος του χιονιού είναι λογικό και δεν έχεις να αντιμετωπίσεις μεγάλες κλίσεις, αν ξέρεις τί κάνεις και δεν προκαλείς, δεν θα έχεις πρόβλημα. Έχω κάνει αρκετές φορές ταξίδι με το Rover μου και σε χιονισμένο ορεινό δρόμο, και στην Εγνατία χιονισμένη, με κάτι απλά Energy Saver, και δεν αισθάνθηκα ποτέ ανασφάλεια. Βέβαια δεν πήγαινα και γυρεύοντας.
Τα Crossclimate τα ξέρω πολύ καλά, έχω φάει 2 τετράδες στη C5. Όσο είναι καινούργια είναι αλήθεια ότι πάνε αρκετά καλά στο χιόνι, ακόμα και σε έντονες κλίσεις. Όμως όλο τον υπόλοιπο καιρό, και ιδίως το καλοκαίρι, δεν μου άρεσε η αίσθηση στο τιμόνι, και η αντίσταση στην κύλιση είναι αυξημένη σε σχέση με τα θερινά. Όταν όμως αρχίσουν να φαγώνονται, πολύ πριν τους δείκτες, γλιστράνε απαράδεκτα ακόμα και στο στεγνό.

Η εποχή για την οποία μιλάω είναι 1979-1991. Μετά έφυγα για Αγγλία και έλειψα για πολλά χρόνια. Το περιστατικό με το ταξί έγινε Ιανουάριο του 1991. Στο πολύ χιόνι ο κόσμος εκεί έβαζε έβαζε απλώς αλυσίδες, από ό,τι θυμάμαι, όπως και εμείς.