μα το πήρα φτηνά...για αυτό!
Σοβαρά τώρα, όλα αρχίσανε το 1981 όταν ο πατέρας μου πήρε στην μητέρα μας ένα από τα τρία Charleston (τις πρώτης σειράς τον 8000 αυτοκινήτων, με φανάρια βαμμένα rouge delage, & ταμπουρόφρενα εμπρός και pied du poule ύφασμα στα καθίσματα) που είχανε εισαχθεί στην Ελλάδα τότε. Συγγρού 100 Συγγελίδης θυμάμαι πως λεγότανε τότε η έκθεση. Έναν χρόνο αργότερα έβγαλα το δίπλωμα και & βούτηξα το charleston από την μητέρα μου. Ατέλειωτες βόλτες στις παραλίες του Μαραθώνα και του σχοινιά. Βόλτες με καλούς φίλους, και με αγαπητά ξαδέρφια, και με άλλα αγαπητά πρόσωπα... και την Beta μας.
Ο Charly, όπως το λέγαμε το 2CV μας, ήτανε και το αμάξι που το 1994 πήγε την γυναίκα μου στην εκκλησιά όταν παντρευτήκαμε. Ήτανε το αμάξι με το οποίο έμαθα και στα ξαδερφάκια μου να οδηγούνε στους χωματόδρομους του Διονύσου. Το 1983 πήγα για σπουδές και ξενιτεύτηκα που λέτε. Πήρα ένα μεταχειρισμένο Visa SuperE. Ήτανε πιο βολικό για τα μακρινά ταξίδια όταν επέστρεφα στην Αθηνά από Βιέννη (1756km), στην οικογένεια μου και στον Charly. Ο Charly βέβαια όταν δεν ήμουνα κοντά του υπέφερε τρομερά. Η αδερφούλα μου και ο πατέρας μου του αλλάζανε τα φώτα, οπότε κάθε καλοκαίρι τον επισκεύαζα για να τον & ξανά σακατεύουν...
Το 1992 πήρα το πρώτο μου 2CV στην austria, ένα λευκό με κόκκινα φτερά. Το αγαπούσα πολύ αυτό το αμάξι αλλα όχι σαν τον Charly. Το 1999 μια νύχτα ο Charly έκανε φτερά, τον κλέψανε κάτι παλιάνθρωποι, κακιά τους ώρα. Όλη μας στην οικογένεια αισθανόμασταν λες και είχαμε χάσει έναν στενό φίλο, έναν συγγενή, τρελάρα μας.
Δυο ατέλειωτα χρόνια χωρίς charleston... Εντωμεταξύ έψαχνα σαν παλαβός ένα charleston εδώ στην austria, αλλά τίποτα, μόνο κάτι ερείπια, ανακατασκευασμένα με καθόλου μεράκι και με τρελά πράγματα. Ένας είχε βάλει καθίσματα από Renault, άλλος πάλι είχε αλλάξει ότι θες μέσα, και βέβαια τα αμάξια εδώ υποφέρουνε πολύ από σκουριά. Τελικά τον Σεπτέμβριο του 2001, ακριβώς μετά από 20 χρόνια που είχαμε πρωτοπάρει τον Charly, βρήκα ένα 1987ari Charleston του κουτιού. Το πλήρωσα τότε 2234 Euro. Λεφτά τότε δεν υπήρχανε βέβαια, και έτσι αναγκάστηκα και πούλησα το λευκό/κοκκινάκι που είχα.
Εντωμεταξύ η τρέλα έφτασε στο αποκορύφωμα, από το 2003 έχω ανακαινίσει τουλάχιστον 14(!) 2CV, ανάμεσα και ένα ΑΖΥ, ένα AK350 και ένα ΑΚ400.
Τα έδωσα όλα σε εκλεκτά άτομα που εκτιμούν την αξία τους και τα φυλάσσουν σε garage. Και βεβαίως τα δίνω ακριβά για να μη λένε πως τα πήραν φτηνά...
