Να πώ κάτι πού γνωρίζω προσωπικά.
Από ένα σημείο καί επάνω, στη σκάλα της ιεραρχίας, μέλη του κόμματος, είχαν δικαίωμα να αποκτήσουν δυτικά αυτοκίνητα (υψηλά υστάμενοι).
Επίσης, διακεκριμένα πρόσωπα, όπως αθλητές αναγνωρισμένοι, με συμμετοχές στις εθνικές ομάδες, είχαν το ίδιο δικαίωμα.
Όλοι αυτοί, έπρεπε να είναι όχι μόνο μέλη του κόμματος, αλλά και πιστά μέλη.
Επίσης πολίτες, που είχαν εργασία στο εξωτερικό, αναθετημένη από το κράτος.
Η πλειοψηφία των οχημάτων ήταν μεταχειρισμένα.
Ακόμα δυτικά αυτοκίνητα μπορούσαν να έχουν όλοι οι αλλοδαποί που είχαν μόνιμη κατοικία στη χώρα. Υπάλληλοι πρεσβειών, επιχειρηματίες, φοιτητές κλπ. Αυτά τα αυτοκίνητα είχαν άλλου χρώματος φόντο πινακίδων (μπλέ).
Όλοι οι υπόλοιποι πολίτες, μέλη καί μή του κόμματος, αποκτούσαν οχήματα ανατολικά, τα οποία πολλές φορές περίμεναν έως και 7 χρόνια , από τη παραγγελία, για τη παραλαβή τους (μαύρες πινακίδες).
Υπήρχανε επίσημες αντιπροσωπείες κάποιων εταιρειών.
Επίσης όλοι οι προαναφερθέντες πολίτες πέρα από το δικαίωμα απόκτησης δυτικού οχήματος, είχαν το δικαίωμα να ψωνίζουν σε καταστήματα για ξένους, με δολάρια, τα ονομαζόμενα corecom, όπως και οι αλλοδαποί.
Αυτά τουλάχιστον ισχύανε στη Βουλγαρία, που η ζωή ήταν πολύ καλύτερη από άλλες ανατολικές χώρες.
Μετά μη ξεχνάμε τη κατοχή ακριβών δυτικών αυτοκινήτων από ανατολικούς ηγέτες ( cx=Χόνεκερ, sm=Μπρέζνιεφ, mercedes=Τσαουσέσκου ).
Όσον αφορά τη ποιότητα και τη τεχνολογία των ανατολικών ι.χ., ήταν των δεκαετιών του '50, καί κυρίως του '60.
Μέχρι τα μέσα του '80, τα ι.χ. αυτά θεωρούνταν ανεκτά, μιας και δεν υπήρχαν τότε, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά αξεσουάρ, abs, αερόσακοι κλπ.
Από εκεί και πέρα, έδειχναν έντονα την έλειψη ποιότητας σε όλους τους τομείς.
Καλύτερα ποιοτικά, κατά τη γνώμη μου, ήταν τα τελευταία polski 125, και τα skoda 120.